ลบ แก้ไข

ประเมิน 5 ปีความเข้าใจ AEC ของ SMEs ไทย

 
 
 
     ตั้งแต่ปี 2553 เป็นต้นมาจนถึงปี 2557 รวมเวลาทั้งสิ้น 5 ปีแล้วที่ประเทศอาเซียนเก่า 6 ประเทศเปิดเสรีการค้าและการลงทุน จนกระทั่งปัจจุบัน คิดอยู่ในใจตลอดเวลาว่า "แล้ว SMEs ไทยได้เข้าใจประเด็นเกี่ยวกับ AEC มากน้อยแค่ไหน" ศูนย์ฯ จึงได้ประเมินว่าตลอดระยะเวลา 5 ปี นั้นผู้ประกอบการ SMEs ไทยมีความเข้าใจการท้าธุรกิจภายใต้ข้อตกลงประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน AEC ทั้งนำสินค้าไปขายและด้าเนินธุรกิจ หรือแม้กระทั่งการทำธุรกิจในประเทศกับนักธุรกิจของอาเซียน และทีมงานจึงได้ท้าการสำรวจภาคสนามจ้านวน 2,000 ตัวอย่างทั่วประเทศ โดยแยกเป็นกลุ่มธุรกิจ 13 กลุ่มทั้งธุรกิจทั้งเกษตรกรรม อุตสาหกรรมและบริการ โดยเน้น SMEs ของไทยเป็นหลัก
 
    จะว่าไปแล้วศูนย์ฯ ได้ติดตามประเด็นนี้มาเป็นระยะเวลา 5 ปีแล้ว ช่วงแรกๆ (หลังปี 2553) ของการดำเนินการจัดทำประเด็นความเข้าใจและไม่เข้าใจเกี่ยว AEC ผลออกมา "ค่อนข้างตกใจ" เพราะมีจำนวนร้อยละของ SMEs ไทยที่ไม่เข้าใจ AEC ถึง 80% และ ผลของการศึกษาล่าสุด คือปี 2557 นั้นเป็นที่น่าพอใจว่า SMEs ไทยเข้าใจ AEC เพิ่มขึ้นถึง 87% มีเพียงส่วนน้อยที่ไม่เข้าใจ ในขณะที่ผู้ประการรายใหญ่มีความเข้าใจ AEC เกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว หากคิดเป็นตัวเลขจำนวน SMEs ที่มีอยู่ 2.4ล้านราย ที่ไม่เข้าใจมีจ้านวนน้อยเพียง 3 แสนกว่ารายเท่านั้น แต่การศึกษาของผมต้องการขุดลึกลงไปอีกว่า "แล้วที่ SMEs เข้าใจนั้น เค้าเข้าใจอะไร"
 
     ผลการศึกษาก็พบว่าประเด็นที่ SMEs เข้าใจนั้นเป็นการเข้าใจ AEC ในระดับพื้นฐาน ได้แก่อาเซียนจะเปิดเสรีการค้าและการลงทุนในสิ้นปี 2558 ประชากรของแต่ละประเทศ เมืองหลวงของประเทศอาเซียน เป็นต้น แต่ SMEs ยังไม่เข้าใจเชิงลึกในประเด็นที่ส้าคัญสองประเด็นหลักๆ คือข้อตกลงของอาเซียนหรือกติกาของอาเซียนที่เกี่ยวกับเศรษฐกิจ ได้แก่ ข้อตกลง การเปิดเสรีสินค้าข้อตกลงการเปิดเสรีภาคบริการ ข้อตกลงการเคลื่อนย้ายแรงงาน และ ข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับการทำธุรกิจได้แก่ ศักยภาพของสินค้าไทยในประเทศอาเซียน ศักยภาพของเมืองในประเทศอาเซียน ความพร้อมของแรงงาน ทักษะของแรงงาน การหาหุ้นส่วนทางธุรกิจ กฎหมายภายในประเทศที่เกี่ยวข้องกับการค้าและการลงทุนและที่ส้าคัญมากคือต้นทุนในการท้าธุรกิจของประเทศอาเซียน ได้แก่ ราคาที่ดิน ค่าเช่าสำนักงาน ค่าน้้า ค่าไฟ เป็นต้น รวมทั้งประเด็นของขั้นตอนการทำธุรกิจ และการจัดตั้งบริษัท
 
     นอกจากนี้ยังไม่เข้าใจเส้นทางการขนส่งของประเทศอาเซียน นี้คือสิ่งที่ SMEs อยากจะรู้และอยากจะทำความเข้าใจ เพื่อให้เห็นโอกาส และช่องทางในการทำธุรกิจ ไม่ว่าจะเป็นการค้า หรือการลงทุนก็ตาม หากคิดเป็นจำนวน SMEs ที่ไม่เข้าใจประเด็นข้างต้น ถ้าคิดจากจ้านวน SMEs 2.4 ล้านรายแล้วพบว่ามีจ้านวนค่อนข้างมาก จ้านวน 2.2 ล้านราย และหากสรุปเป็นกลุ่มธุรกิจ (เกษตร อุตสาหกรรมและบริการ) พบว่าธุรกิจ บริการเป็นธุรกิจที่มีความเข้าใจเชิงลึกมากที่สุด 30% โดยในกลุ่มนี้จะเป็นธุรกิจด้านการเงิน โดยเฉพาะสถาบันการเงิน กลุ่มธุรกิจนี้มีความพร้อมในทุกด้าน ทั้งข้อมูลข่าวสารการลงทุนในตัวของสถาบันการเงินเอง และข้อมูลข่าวสารที่พร้อมให้สำหรับนักธุรกิจ ฉะนั้นกลุ่มธุรกิจนี้ จึงต้องมีความพร้อมมากเป็นพิเศษ เราจะเห็นได้จากกลุ่มธนาคารเป็นกลุ่มแรกๆ ที่เข้าไปตั้งสำนักงานตัวแทนในประเทศเพื่อนบ้าน จนเมื่อไม่นานมานี้ เช่น กรณีการได้รับอนุมัติจากรัฐบาลพม่าให้ดำเนินธุรกิจกรรมทางการเงินได้
 
      หันมาดูประเด็นของข้อตกลง AEC และที่เกี่ยวข้องกับข้อตกลงในแต่ละประเภทบ้างว่า มีประเด็นไหนที่ SMEs ไทยไม่เข้าใจมากที่สุด โดยไล่เรียงอย่างนี้ประเด็นมาตรการที่มิใช่ภาษีเป็นประเภทที่ผู้ประกอบการ SMEs ไม่เข้าใจมากที่สุด ประเภทนี้นอกจากจะเป็นเรื่องประเภทที่ไม่เกี่ยวข้องกับภาษีทเป็นศูนย์ก็ตาม แต่ในอนาคตหากอาเซียนไม่หันหน้าพูดคุยเพื่อลดมาตรการเหล่านี้ จะมีประเด็นนี้เพิ่มขึ้นและทวีความรุนแรงมากขึ้นในแต่ละประเทศและแต่ละสินค้าอีกด้วย ทางออกคือ อาเซียนต้องเร่งหากติกาหรือมาตรฐานที่ยอมรับซึ่งกันและกันให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น แต่ละประเทศก็จะหันมางัดมาตรการต่างๆ เข้ามาใช้
 
        ประเด็นที่สอง ที่คิดว่าสำคัญจนท้าให้ SMEs ไม่เข้าใจคือ กฎว่าด้วยแหล่งกำเนิด สินค้า ประเด็นนี้คงยืนยันได้จาก การใช้สิทธิประโยชน์ของผู้ส่งออกไทยที่ยังใช้สิทธินี้ น้อยมากๆ ผมจำได้ว่ายังไม่ถึง 50% และที่สำคัญในอนาคตฉลากที่ติดข้างกล่องสินค้า อาจจะต้องแสดงให้เห็นว่าวัตถุดิบมาจากประเทศในอาเซียนกี่เปอร์เซ็นต์ จากนอกอาเซียน กี่เปอร์เซ็นต์ เรื่องแหล่งก้าเนิดสินค้าจะกลายเป็นประเด็นใหญ่ครับ เพราะกฎว่าด้วยแหล่งก้าเนิดสินค้านี่แหละที่มีมาบอกว่า "ได้สิทธิภาษีเป็นศูนย์หรือไม่"ส่วนประเภทเกี่ยวกับการท้า ธุรกิจในประเทศประเด็นที่ SMEs ไม่เข้าใจมากที่สุดคือ ประเด็นเรื่องกฎหมายและ กฎระเบียบที่เกี่ยวข้องการท้าธุรกิจ เช่น กฎหมายการลงทุน การจัดตั้งบริษัท และกฎหมาย ที่เกี่ยวข้อง เป็นต้น
 
       ประเด็นต่อมาก็คือ ข้อมูลของประเทศคู่ค้าในเชิงลึกและการหาหุ้นส่วนทางธุรกิจ ซึ่งเป็น เรื่องที่ไม่ง่ายที่จะหาข้อมูลเหล่านี้ และที่ส้าคัญต้องเป็นข้อมูลที่เป็นปัจจุบันที่สุด และที่ข้อมูล ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ ส่วนแบ่งตลาดของสินค้าที่เราจะไปขายและส่วนแบ่งตลาดของสินค้า ประเทศคู่แข่งทั้งที่เป็นของอาเซียนด้วยกันเองและคู่แข่งนอกอาเซียน ส่วนสาเหตุอะไรที่ท้าให้ ผู้ประกอบการ SMEs ไทยยังไม่เข้าใจและเข้าถึงข้อมูลเชิงลึก เป็นเพราะข้อมูลเหล่านี้ต้องใช้เวลา ในการท้าความเข้าใจ ข้อนี้มีคิดเป็น 32%ตามด้วย ขาดการประสัมพันธ์เชิงลึก แม้ว่าได้มี การประชาสัมพันธ์แล้วก็ตาม แต่ที่เป็นรายละเอียดในรายสินค้า รายธุรกิจ รายเมืองที่ต้องการเข้าไปท้าธุรกิจนั้นมีน้อยมากๆ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก : นสพ.กรุงเทพธุรกิจ
 

เกี่ยวกับประเทศ

 

Editor
ชม 1,872 ครั้ง
 

เรื่องที่เกี่ยวข้อง


สงวนลิขสิทธิ์ © 2556 uAsean.com มหานครอาเซียน Developed By Upbean